Klaar met excuses?

Tijd voor actie.

Ik wil graag voor mezelf aan de slag. Het is iets wat ik echt wil en ik voel het diep van binnen. En toch …. Zie ik mezelf het ene na het andere excuus aandraven waarom ik nog niet ben begonnen met flyers, waarom ik die info avond nog niet heb gegeven. De excuses zijn zelfs op een bepaald moment grappig om het te merken en als de excuses dan blijven dan zorgt dat voor frustratie!

En er zal niemand zijn die voor mij mijn zaak doet groeien. Nee ik wil en mag deze kans nemen. Moet ik het? nee, alleen als ik het wil dan is het wel best dat ik de kans neem. Iets doe! Aan mij de keuze. Twijfels, angst, houden ons allemaal tegen, de vraag is laat je je ook tegen houden?

Op dit moment voor mij: ja! Ik geraak in paniek wat als het lukt. Stel je voor dat het werkt? Ook hier en nu als ik dit wil schrijven. Als jullie het lezen is het een korte tekst, en dat is ook zo al is het in mij een strijd geweest om tot dit te komen.

Een verbinding zoeken tussen geest en buik zoals ze zeggen. Mijn mentale is sterk. Mijn intuïtie ook. Alleen heb ik het mezelf afgeleerd om mijn intuïtie te volgen. Om ernaar te luisteren. Ik voel dat er van alles uit wil , klaar om losgelaten te worden om een volgend stapje te zetten en dan wil ik het opschrijven en zodra ik zit en de emoties voel stromen,…schiet mijn denken in gang en hup ik blokkeer en geen letter op papier… Iets heel graag willen aan de andere kant van de tafel en je arm heel ver strekken, zelfs zo ver dat het wat pijn doet aan je oksels, je kan het met je toppen aanraken en voelen, al krijg je het niet gepakt. Je kan er niet bij.

Ik ben effe ver weg van mezelf en op zoek. Ik wil te veel, ik verwacht te veel en tegelijk eet ik alles wat ik voel weg. Het is vermoeiend zo. Ver weg van mezelf ronddraaiend in een cirkel vlak voor een nieuwe pel van de ajuin. (zo stel ik mijn emoties voor als een ajuin die afgepeld word telkens dichter naar de kern.) Wat brengt je dan toch terug naar het voelen?

De natuur, wandelen. Ik hol mezelf voorbij! Ik ben bezig, ja klopt alleen voelt het alsof ik (mijn mentale zijn) vooruit gaat en ik (mijn emotionele zijn) tegelijk erachteraan holt en wacht op mij roep! En dat is de stem van mijn innerlijk ikje. De stem die zegt hoor mij, hou mij, zie mij, hou rekening met mij. Ik luister niet naar mezelf op deze moment ik hol en hol mezelf voorbij. Daarom effe stop en check. Stilstaan met hoe het nu is. Wat zegt mijn lichaam me nu hoofdpijn, krampen, nekpijn, onrust.

Ik ga wandelen en kom terug. Wat voel ik nu? De hoofdpijn is weg. De krampen ook en de nekpijn alleen in de verte. Ik kan beter ademen. Terug dieper. Alsof ik de hele tijd oppervlakkig heb geademd.  Nu kunnen we terug helemaal tot in de buik ademen. Het voelt alsof de verbinding terug is gemaakt met mezelf. Dat we terug een team zijn die elkaar ondersteunen. Dat er niet eentje het voortouw heeft en iedereen meesleurt. Het is ook rustiger in mezelf.

Eigenlijk wel gek dat je je soms zo slecht voelt en het zelf niet direct door hebt. Pas als iemand je erop wijst. Dan denk je is het zo erg? En als ik er dan naar terug kijk: inderdaad de focus lag bij de andere en niet bij mezelf. Mijn kids die hier humeurig rondlopen, net als mezelf. Ik heb deze week geen tijd gemaakt om te dansen op muziek, te genieten van de bomen, bloemen. Of te genieten van wat dan ook. Ik voel ook terug de diepe dankbaarheid en vreugde voor de mensen in mijn leven. Ja ik ben er terug! Hoe merken jullie dat je niet bij jezelf bent?

Dat gebeurd nu. En ik heb er de muren van opgelopen omdat ik het in mezelf weer allemaal uitvergroot als iets onoverwinnelijks teveel wil en dat alleen omdat ik bang ben. Dus heb ik mijn kleine ikje op mijn schoot gezet en ze gewiegd en gezegd dat alles goed komt!

En dat is ook echt wat ik geloof. Ik vertrouw op mijn kunnen. Al is dit een stapje waar ik even over moet. Mijn keuze is om die stap super groot te maken in mijn hoofd of hem op te delen in kleine haalbare stapjes. Waar kies jij voor? Hoe pak jij het aan?

Eigenlijk zet ik grote stappen en minimaliseer ik de stappen die ik doe. Grappig als je weet dat ik de andere dingen zo groot maak in mijn hoofd en dan de effectieve stappen die ik doe vind ik dan inimieni. Mijn brein is toch een gek geval en ik ook en dat ga ik meer en meer omarmen. Dat er meer kracht in me zit dan ik kon geloven en dat maakt me blij en dankbaar.

Want voor mij was mijn burn out/depressie een geschenk om eindelijk mezelf te leren kennen. Waar ik wel nog aan wil werken is mijn eet patroon. Ik gebruik eten om niet te voelen en dat voelt niet goed. Het is jaren mijn manier geweest om niet te moeten voelen. En nog steeds betrap ik mezelf erop het te blijven doen ook al weet ik en voel ik dat het niet goed is voor me. Het is nog steeds een automatisme. Ik wil verder leren dat het lastig hebben en dit benoemen geen probleem is dat je je soms helemaal kut voelen erbij hoort om ook blij en vreugdevol te kunnen voelen.

Dat het anders kan dan ik het tot nu toe doe. Dat loslaten bij het leven hoort en dat je de mooie dingen kan meepakken en de andere momenten goede leerscholen zijn naar de toekomst. En niet zo eng is als ik me voorstel in mijn verbeelding! Wat zijn jouw lessen op deze moment?

Master in excuses? Of Master in results?

Dit is de mijn les/uitdaging op deze moment.

About Katleen

ik ben een vrouw en een mama die een passie heeft voor mensen. Vooral om mensen dichter bij zichzelf te brengen en ik geniet van het zien groeien van andere. 2 jaar geleden kwam het geschenk burn-out op mijn pad wat me uitnodigde om mezelf te leren kennen en de rijkdom en rust dat het me brengt gun ik met mijn ganse hart iedereen die bereid is op reis te gaan in zichzelf.

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Pin It on Pinterest

Share This